يك شبي مجنون نمازش را شكست............. بي وضو در كوچه ليلا نشست ...............عشق ان شب مست مستش كرده بود......... فارغ از جام مستش كرده بود......... گفت يا رب از چه خوارم كرده اي .................بر صليب عشق دارم كرده اي .................خسته ام زين عشق دلخونم نكن ............من كه مجنونم تو مجنونم نكن........................ مرد اين بازيچه ديگر نيستم .....................اين تو و ليلاي تو من نيستم ................گفت اي ديوانه ليلايت منم........... در رگت پيدا و پنهانت منم..................... سال ها با جور ليلا ساختي............. من كنارت بودم و نشناختي................. عشق ليلا در دلت انداختم............... صد قمارعشق يكجا باختم............... كردمت اواره ي صحرا نشد.............. گفتم عاقل ميشوي اما نشد..................... سوختم در حسرت يك ياريت ...................نام ليلا بر نيامد از لبت.................. روز وشب  او را صدا كردي ولي .... .........ديدم امشب با من گفتي بلي................... مطمئن بودم به من سر ميزني................در حريم خانه ام در مي زني.................... مرد راهش باش تا شاهت كند......................... صد چون ليلا كشته در راهت كند .  

کاش می شد که کسی می آمد

این دل خسته ی ما را می برد

چشم ما را می شست

راز لبخند به لب می آموخت

 

کاش می شد دل دیوار پر از پنجره بود

و قفس ها همه خالی بودند

آسمان آبی بود

و نسیم روی آرامش اندیشه ی ما می رقصید

 

کاش می شد که غم و دلتنگی

راه این خانه ی ما گم می کرد

و دل از هر چه سیاهی ست رها می کردیم

و سکوت جای خود را به هم آوائی ما می بخشید

و کمی مهربان تر بودیم

 

کاش می شد دشنام، جای خود را به سلامی می داد

گل لبخند به مهمانی لب می بردیم

بذر امید به دشت دل هم

کسی از جنس محبت غزلی را می خواند

و به یلدای زمستانی و تنهائی هم

یک بغل عاطفه گرم به مهمانی دل می بردیم 

کاش می فهمیدیم

قد راین لحظه که در دوری هم می راندیم

 

کاش می دانستیم راز این رود حیات

که به سرچشمه نمی گردد باز

 

کاش می شد مزه خوبی را

می چشاندیم به کام دلمان

 

کاش ما تجربه ای می کردیم

شستن اشک از چشم

بردن غم از دل

همدلی کردن را

 

کاش می شد که کسی می آمد

باور تیره ی ما را می شست

و به ما می فهماند

دل ما منزل تاریکی نیست

اخم بر چهره بسی نازیباست

بهترین واژه همان لبخند است

که ز لبهای همه دور شده ست

 

کاش می شد که به انگشت نخی می بستیم

تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم!!!

قبل از آنی که کسی سر برسد 

ما نگاهی به دل خسته ی خود می کردیم

شاید این قفل به دست خود ما باز شود

پیش از آنی که به پیمانه ی دل باده کنند

همگی زنگ پیمانه ی دل می شستیم

 

کاش درباور هر روزه مان 

جای تردید نمایان می شد

و سوالی که چرا سنگ شدیم

و چرا خاطر دریایی مان خشکیده ست؟

کاش می شد که شعار 

جای خود را به شعوری می داد

تا چراغی گردد دست اندیشه مان  

 

کاش می شد که کمی آینه پیدا می شد

تا ببینیم در آن صورت خسته این انسان را

شبح تار امانت داران

 

کاش پیدا می شد

دست گرمی که تکانی بدهد

تا که بیدار شود، خاطر آن پیمان

و کسی می آمد و به ما می فهماند

از خدا دور شدیم...

دختری از پسری پرسید : آیا من نیز چون ماه زیبایم ؟

پسر گفت : نه ، نیستی

دختر با نگاهی مضطرب پرسید : آیا حاضری تکه ای از قلبت را تا ابد به من بدهی ؟

پسر خندید و گفت : نه ، نمیدهم

دختر با گریه پرسید : آیا در هنگام جدایی گریه خواهی کرد ؟

پسر دوباره گفت : نه ، نمیکنم

دختر با دلی شکسته از جا بلند شد در حالی که قطره های الماس اشک چشمانش را نوازش

میکرد

اماپسر دست دختر را گرفت ، در چشمانش خیره شد و گفت :

تو به انداره ی ماه زیبا نیستی بلکه بسیار زیباتر از آن هستی

من تمام قلبم را تا ابد به تو خواهم داد نه تکه ای کوچک از آن را

و اگر از من جدا شوی من گریه نخواهم کرد بلکه خواهم مرد....

آدم هاي بزرگ در باره ايده ها سخن مي گويند

آدم هاي متوسط در باره چيزها سخن مي گويند

آدم هاي كوچك پشت سر ديگران سخن مي گويند
      
              ♫ ♫ ♫ ♫ ♫
آدم هاي بزرگ درد ديگران را دارند

آدم هاي متوسط درد خودشان را دارند

آدم هاي كوچك بي دردند

             ♫ ♫ ♫ ♫ ♫
آدم هاي بزرگ عظمت ديگران را مي بينند

آدم هاي متوسط به دنبال عظمت خود هستند

آدم هاي كوچك عظمت خود را در تحقير ديگران مي بينند

                ♫ ♫ ♫ ♫ ♫
آدم هاي بزرگ به دنبال كسب حكمت هستند

آدم هاي متوسط به دنبال كسب دانش هستند

آدم هاي كوچك به دنبال كسب سواد هستند

                ♫ ♫ ♫ ♫ ♫
آدم هاي بزرگ به دنبال طرح پرسش هاي بي پاسخ هستند

آدم هاي متوسط پرسش هايي مي پرسند كه پاسخ دارد

آدم هاي كوچك مي پندارند پاسخ همه پرسش ها را مي دانند

                ♫ ♫ ♫ ♫ ♫
آدم هاي بزرگ به دنبال خلق مسُله هستند

آدم هاي متوسط به دنبال حل مسُله هستند

آدم هاي كوچك مسُله ندارند
  
                  ♫ ♫ ♫ ♫ ♫
آدم هاي بزرگ سكوت را براي سخن گفتن بر مي گزينند

آدم هاي متوسط گاه سكوت را بر سخن گفتن ترجيح مي دهند

آدم هاي كوچك با سخن گفتن بسيار، فرصت سكوت را از خود مي گيرند.

شمع دانی که دم مرگ به پروانه چه گفت ؟

گفت ای عاشق بیچاره فراموش شوی

سوخت پروانه ولی ، خوب جوابش را داد

گفت طولی نکشد نیز تو خاموش شوی

خدايا چگونه زيستن را به من بياموز .

چگونه مردن را خود خواهم آموخت

 زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست
هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته بجاست
خرم ان نغمه که مردم بسپارند به یاد

زندگی زيباست زشتی ‌های آن تقصير ماست

در مسيرش هرچه نازيباست آن تدبير ماست

زندگي آب رواني است روان مي‌گذرد

آنچه تقدير من و توست همان می ‌گذرد

مرا اينگونه باور کن ،

 کمی خسته ، کمی تنها ، کمی از ياد رفته ،

 کمی مغرور ، کمی بی کس ، کمی گستاخ ، کمی سرخوش ،

 کمی . . . . . . . کمی باور کردنم سخت است. .

         زن عشق می کارد و کینه درو می کند…
دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر…
می تواند تنها یک همسر داشته باشد
و تو مختار به داشتن چهار همسرهستی ….
برای ازدواجش ــ در هر سنی ـ اجازه ولی لازم است
و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار میتوانی ازدواج کنی …
در محبسی به نام بکارت زندانی است و تو …
او کتک می خورد و تو محاکمه نمی شوی …
او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می کنی….
او درد می کشد و تو نگرانی که کودک دختر نباشد ….
او بی خوابی می کشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی ….
او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر …
و هر روز او متولد میشود؛ عاشق می شود؛ مادر می شود؛
پیر می شود و میمیرد…
و قرن هاست که او؛ عشق می کارد و کینه درو می کند
چرا که در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت،
زمان جوانی بر باد رفته اش را می بیند و در قدم های لرزان مردش؛
گام های شتابزده جوانی برای رفتن و درد های منقطع قلب مرد؛
سینه ای را به یاد می اورد که تهی از دل بوده و پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می کند…
و اینها همه کینه است که کاشته می شود در قلب مالامال از درد…!

و این رنج است

دکتر علی شریعتی

 

عادت ِ احمقانه ای ست

چسبیدن به چیزهایی که ندارمشان

ترا با غیر می بینم٬ صدایم در نمی آید

دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید

نشستم٬ باده خوردم٬ خون گریستم٬ کنجی افتادم

تحمل می رود٬ اما شب ِ غم سر نمی آید

توانم وصف مرگ جور و صد دشوارتر ز آن٬ لیک

چه گویم جور هجرت٬ چون به گفتن در نمی آید

چه سود از شرح این دیوانگیها٬ بیقراریها؟

تو مه بیمهری و حرف منت باور نمی آید

ز دست و پای دل برگیر این زنجیر جور٬ ای زلف٬

که این دیوانه گر عاقل شود ٬ دیگر نمی آید

دلم در دوریت خون شد ٬بیا در اشک چشمم بین

خدا را از چه بر من رحمت ای کافر نمی آید؟

تو مرا می فهمی

من تو را می خواهم

و همین ساده ترین قصه یک انسان است

تو مرا می خوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان میدانم

و تو هم می دانی

تا ابد در دل من می مانی

وقتی منطق و اندیشه ی بی تعصب رنگ می بازند؛

آسان می شود

قضاوت کرد...

حکم کرد...

و با اطمینان حکم را اجرا کرد...

خیلی آسان...

به كه پيغام دهم

                 به شباهنگ كه شب مانده براه

                 يا به انبوه كلاغان سياه

 به كه پيغام دهم

                 به پرستو كه سفر مي كند از سردي فصل

                 يا به مرغان نكوچيده مرداب گناه

به كه پيغام دهم

                 دست من دست تو را مي طلبد

                 چشم من روي تو را مي جويد

                 لب من نام تو را مي خواند

                 پاي من راه تو را مي پويد

به كه پيغام دهم

                 بي تو از خويشتن گريزانم من

              دل من باز تو را مي جويد

                

گاه بی گاه که دلم می لرزد
قلمم می لغزد
گاه سخن از یار و دیار
و
گاه سخن از خواب و خیال
می گویم!
می گویم از مردمانی که صادقانه دروغ می گویند و عاشقاته خیانت می ورزند.
مردمانی که آرام دل شیشه ایم را می شکنند
و نمی دانند که من
عــــــــــــــاشقانه دوستشان دارم!
اما
به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید
مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من!

زندگی آرام است، مثل آرامش یک خواب بلند.
زندگی شیرین است، مثل شیرینی یک روز قشنگ.
زندگی رویایی است، مثل رویای ِیکی کودک ناز.
زندگی زیبایی است، مثل زیبایی یک غنچه ی باز.
زندگی تک تک این ساعتهاست، زندگی چرخش این عقربه هاست، زندگی راز دل مادر من. زندگی پینه ی دست پدر است، زندگی مثل زمان در گذر...
...........................